EN

As children, we do not need extraordinary things to feel wonder. A stone, a wave, a fleeting reflection on the water can hold us captive. The world is still full of secrets, and everything is waiting to be discovered.

Elise grew up close to the sea, where water becomes a mirror and reality can dissolve into imagination. In this photograph, her reflection seems to belong to another world — one that exists somewhere between what we see and what we feel.

Growing up teaches us to understand the world, but sometimes, in learning to explain everything, we lose the desire to be amazed. We pass the same trees, watch the same waves, look at the same sky, and forget that once, these things were enough to make us stop.

Perhaps the world has not lost its magic. Perhaps we have simply grown accustomed to it.

And perhaps looking beyond the surface begins with remembering how to look.

GR

Όταν είμαστε παιδιά, δεν χρειαζόμαστε κάτι το εξαιρετικό για να νιώσουμε θαυμασμό. Μια πέτρα, ένα κύμα, μια φευγαλέα αντανάκλαση στο νερό μπορούν να μας καθηλώσουν. Ο κόσμος είναι ακόμη γεμάτος μυστικά και τα πάντα περιμένουν να τα ανακαλύψουμε.

Η Ελίζ μεγάλωσε κοντά στη θάλασσα, εκεί όπου το νερό γίνεται καθρέφτης και η πραγματικότητα μπορεί να σβήσει μέσα στη φαντασία. Σε αυτή τη φωτογραφία, η αντανάκλασή της μοιάζει να ανήκει σε έναν άλλο κόσμο — έναν κόσμο που υπάρχει κάπου ανάμεσα σε αυτό που βλέπουμε και σε αυτό που αισθανόμαστε.

Μεγαλώνοντας, μαθαίνουμε να κατανοούμε τον κόσμο. Όμως, καθώς μαθαίνουμε να εξηγούμε τα πάντα, μερικές φορές χάνουμε την επιθυμία να τα θαυμάζουμε. Περνάμε δίπλα από τα ίδια δέντρα, κοιτάζουμε τα ίδια κύματα, τον ίδιο ουρανό, και ξεχνάμε πως κάποτε όλα αυτά αρκούσαν για να μας κάνουν να σταματήσουμε.

Ίσως ο κόσμος να μην έχασε ποτέ τη μαγεία του. Ίσως απλώς να συνηθίσαμε την παρουσία της.

Και ίσως το να κοιτάζουμε πέρα από την επιφάνεια να αρχίζει από το να θυμηθούμε πώς είναι να βλέπουμε πραγματικά.